Een behandeling van vijf sessies roept vaak een logische vraag op: en daarna? Als het schrijfdeel is afgerond, willen veel mensen weten of het traject dan meteen stopt, wat er nog wordt besproken en hoe wordt gekeken naar wat verder nodig is.
Op deze pagina lees je wat er na de vijf sessies van Written Exposure Therapy meestal gebeurt. Die afronding is geen abrupt eindpunt, maar een evaluatiemoment waarin wordt gekeken wat het effect is geweest en welke vervolgstap, afronding of aanvullende zorg het best past.
De vijf sessies vormen het kernprotocol
Bij Flowment is Written Exposure Therapy de kern van de behandeling. Het vaste behandelprotocol bestaat uit vijf gestructureerde sessies waarin je schrijft over de ingrijpende gebeurtenis.
Die vijf sessies zijn dus niet zomaar een eerste aanloop of een losse proefperiode. Ze vormen het centrale behandelgedeelte van het traject.
Na het schrijfdeel volgt een evaluatiemoment
Na de vijf sessies volgt een apart evaluatiemoment. Dat gesprek hoort bij de afronding van het traject.
Het doel van dat gesprek is niet alleen om “af te sluiten”, maar vooral om zorgvuldig terug te kijken op wat er in de behandeling is gebeurd en wat dat betekent voor het vervolg.
Waar wordt in dat gesprek naar gekeken?
In het evaluatiemoment kijken we onder andere naar:
- hoe de klachten zich hebben ontwikkeld;
- welke verandering jij zelf merkt;
- wat tijdens het traject helpend was of juist moeilijk bleef;
- en of er na afronding nog iets nodig lijkt.
Dat gebeurt niet alleen op gevoel, maar ook op basis van wat in gesprekken, vragenlijsten en metingen zichtbaar werd tijdens het traject.
Er wordt ook besproken welke uitkomst op dat moment het meest passend lijkt: afronding, een gemengd beeld met nog aandachtspunten, of de vraag of een andere vervolgstap beter aansluit.
Waarom is dat evaluatiemoment belangrijk?
Een kort behandelprotocol vraagt om een zorgvuldig moment van terugblik. Verandering laat zich niet altijd in een enkel woord of cijfer samenvatten.
Soms is het beeld vrij duidelijk. Soms zijn er verbeteringen op sommige punten, terwijl andere klachten nog aandacht vragen. Juist daarom is een apart evaluatiemoment belangrijk: niet om snel een eindlabel te plakken, maar om rustig te beoordelen wat de behandeling heeft opgeleverd en wat dat betekent voor de volgende stap.
Zijn de uitkomsten voor iedereen hetzelfde?
Nee. Daar is het belangrijk om realistisch over te zijn.
Sommige mensen merken duidelijke vermindering van PTSS-klachten of meer grip in het dagelijks leven. Bij anderen is het beeld gemengder. En er zijn ook situaties waarin er na afronding nog duidelijk vragen of klachten overblijven.
Een behandeling is dus geen resultaatgarantie. Het evaluatiemoment is juist bedoeld om die uitkomst zorgvuldig en eerlijk te bespreken.
Wat kan er na de evaluatie gebeuren?
Dat hangt af van wat er uit de behandeling en de evaluatie naar voren komt. Voor sommige mensen past afronding op dat moment goed. Voor anderen is het belangrijk om verder te kijken wat daarna nog nodig is.
Die uitkomst wordt niet vooraf ingevuld. Het gaat om een beoordeling op basis van het verloop van het traject, de huidige klachten en de vraag wat passend is na afronding van het kernprotocol.
In de afronding kan ook worden besproken welke handvatten je meeneemt voor de periode daarna. De bedoeling is niet alleen om terug te kijken, maar ook om de overgang na het traject zo duidelijk mogelijk te maken.
Is er later nog een nameting?
Binnen het behandelprogramma hoort ook een latere nameting. Die is bedoeld om op iets langere termijn zicht te houden op hoe het na afronding met je gaat.
Zo’n nameting is geen voortzetting van dezelfde behandeling, maar een moment om het verloop terug te kijken. Als er later opnieuw een hulpvraag ontstaat, wordt die in de regel gezien als een nieuwe aanmelding.
Waarom stopt de route niet abrupt na sessie vijf?
Hoewel de vijf sessies het behandelprotocol vormen, zou het onzorgvuldig zijn als het traject zonder terugblik eindigt zodra de laatste schrijfsessie klaar is.
Een afrondend gesprek helpt om overzicht te houden, om veranderingen niet te snel te overschatten of te onderschatten en om te bespreken wat een logische vervolgstap is.
Wat heb je zelf aan deze duidelijkheid?
Voor veel mensen geeft het rust om te weten dat de behandeling niet eindigt met een plots einde na de laatste schrijfsessie. Er is nog een moment om terug te kijken, vragen te stellen en samen te beoordelen hoe het traject is verlopen.
Dat past ook bij de opzet van Flowment: afgebakend waar dat helpt, maar niet onzorgvuldig in de afronding.
Conclusie
Na de vijf sessies van WET volgt bij Flowment een apart evaluatiemoment. In dat gesprek wordt teruggekeken op klachten, verandering en de vraag wat na afloop nog nodig is.
De vijf sessies vormen het kernprotocol, maar de uitkomst daarvan verschilt per persoon. Juist daarom is het belangrijk dat de afronding niet alleen kort is, maar ook zorgvuldig.
Lees ook
- Hoe zien de vijf sessies van Written Exposure Therapy eruit?
- Hoe ziet de intake bij Flowment eruit?
- Waarom vraagt Flowment om dagelijkse check-ins?
Referenties
LoSavio, S. T., Worley, C. B., Aajmain, S. T., Rosen, C. S., Wiltsey Stirman, S., & Sloan, D. M. (2023). Effectiveness of written exposure therapy for posttraumatic stress disorder in the Department of Veterans Affairs Healthcare System. Psychological Trauma: Theory, Research, Practice, and Policy, 15(5), 748-756. https://doi.org/10.1037/tra0001148
Sloan, D. M., Marx, B. P., Acierno, R., Messina, M., Muzzy, W., Gallagher, M. W., Litwack, S., & Sloan, C. (2023). Written exposure therapy vs prolonged exposure therapy in the treatment of posttraumatic stress disorder: A randomized clinical trial. JAMA Psychiatry, 80(11), 1093-1100. https://doi.org/10.1001/jamapsychiatry.2023.2810
Thompson-Hollands, J., Marx, B. P., Lee, D. J., Resick, P. A., & Sloan, D. M. (2018). Long-term treatment gains of a brief exposure-based treatment for PTSD. Depression and Anxiety, 35(10), 985-991. https://doi.org/10.1002/da.22825
